Dievel.be

 

 

De trekhaak en andere verhalen

 

 

Ik moet u mee terugnemen in de tijd. ’t Is gelukkig maar een eindje, het kan te voet. Mijn inmiddels zeer stoffige Fiat Doblo had met succes de automobielinspectie van El Hierro doorstaan. Ik ging naar huis met een voorlopig schouwingsbewijs waar in hoofdletters ‘FAVORABLE’ op stond vermeld. En ik diende veertien dagen later nog eens terug te komen, voor een definitief papier. So far so good.

 

Vier dagen later, op de eerste dag van La Semana Santa, ontving ik godbetert een mail van de ITV (Inspecion Tecnica etc) , waarin mij werd meegedeeld dat de trekhaak aan mijn batmobiel niet voorkwam op de technische fiche van het voertuig. Ik had de keuze tussen a) de trekhaak laten homologeren in het land van herkomst, b) de trekhaak verwijderen (liquidar stond er in het Spaans). En zolang, dat had ik inmiddels al begrepen, kon mij geen Tarjeta ITV worden verstrekt. Hadden ze dat die dag dan niet kunnen zeggen, vroeg ik mij af.

 

 

Enganche remolque

 

Een dag later haalde ik mijn beste Spaans boven bij de sympathieke mecanicien van de Renaultgarage in Valverde, de hoofdstad van mijn eiland. Volgens mijn woordenboek had ik zelfs de keuze tussen twee werkwoorden, remover of quitar, om aan te duiden dat ik van mijn enganche remolque verlost wilde worden. Natuurlijk kon dat, zei de niet eens verbaasd kijkende autokundige, maar pas een week later, want met de feestdagen enzo. U moet weten dat het openbare leven in Spanje vanaf Witte Donderdag stilvalt. Paasmaandag is dan weer een onbekend begrip.

 

Hoe lang gaat het karwei duren, vroeg ik de week daarna aan de mecanicien, una hora? Mas o meno, antwoordde hij en daarmee kon ik het stellen. Maar het bleek ongeveer te kloppen. De enganche remolque was eraf geschroefd. De elektrische bedrading had hij laten hangen, een beetje verstopt. En de bouten en moeren had hij in een opengesneden plastic busje gestopt. Ik moet u straks nog iets over dat busje vertellen, vandaar. Het opstellen van de factuur, door de chica van den bureau, en het noteren van alle mogelijke gegevens duurde ook bijna een uur. De operatie kostte 10,50 €.

 

Een vingerdik dossier

 

Op woensdag 8 april bood ik mij opnieuw ter inspectie aan, in het die dag zonnige San Andres. Ik hoefde de mail niet eens te laten zien, die zat al bij mijn dossier. Ik had inderdaad een dossier dat al een vinger dik was (alles was immer dubbel gefotokopieerd). Waar is de trekhaak? vroeg de sympathieke (zie op een ver eiland , aflevering 2). Eraf gesloopt, antwoordde ik monter. Dat vond hij blijkbaar drastisch. Wat mij dan weer verontrustte was dat de nijdige (zie op een ver eiland, aflevering 2) opnieuw het matje aan de passagierszijde oplichtte en opnieuw het nummer kopieerde dat zich daar in een geheim vakje bleek te bevinden. Er was een verschil, zei hij (of meende ik te begrijpen) tussen het nummer op mijn technische fiche en het nummer in dat verborgen vakje (wat ik overigens niet geloof, maar ja). Ik moest over veertien dagen nog eens terugkomen, ratelde de nijdige.

 

Ik gaf de automobielinspectie vier dagen extra respijt. Op maandag 26 april bood ik mij opnieuw in San Andres aan. Jammer maar helaas, mijn tarjeta was er nog niet. Dat zou zeker deze week in orde komen. Viernes, zei de sympathieke, vrijdag dus.

 

In de dichte mist

 

Op vrijdag 30 april reed ik nogmaals het terrein van de ITV op,of tenminste, de plek waarvan ik vermoedde dat de automobielinspectie er gesitueerd was. Er hing namelijk een dichte, dichte mist en er waaide een kille wind. Ik reed bijna een verdwaald schaap aan. En de container was gesloten. Maar zag ik daar geen achterdeur klapperen? Jawel. Binnenin was de zwijgzame (zie op een ver eiland, aflevering 2) onnoemelijke of minstens toch onduidelijke handelingen aan het verrichten met de fotokopieermachine. Of mijn tarjeta was toegekomen, vroeg ik toch maar. Momentito. Hij scheurde een dienstomslag open, rommelde daar wat in, en zeide dat er inderdaad een document met mijn naam en die van mijn auto erop was toegekomen, maar dat hij niet gerechtigd was dat aan mij te overhandigen. Zijn collega, hoger in rang en wel gerechtigd, was even naar Valverde, en zou over ongeveer een half uur terugkeren.

 

Uit het café aan de overkant

 

Ik deed een toertje, langs Isora tot bijna in El Pinar en terug, en kwam precies na een half uur op de inmiddels welbekende plaats aan. Er was niemand meer. Ook de achterdeur was gesloten. Ook de zwijgzame was verdwenen. Ik wachtte in de auto. En omdat het zo koud was liet ik de motor draaien, vergeef het mij. Net toen het kwart over elf had geslagen en er dus een dik uur voorbij was gegaan, kwamen de sympathieke en de zwijgzame getweeën uit het café aan de overkant. De sympathieke noodde mij binnen in zijn container en overhandigde mij met een vriendelijk gebaar en een brede glimlach het zo verbeide document. Een echte groene kaart, die ik ook naar België kan doorfaxen, want de automobielinspectie ten noorden van Antwerpen, die mij ook al had gesommeerd mijn Fiat bij hén ter keuring aan te bieden, neemt vrede met een Spaans attest. Leve Europa! Nu nog Spaanse nummerplaten, maar dat is een ander verhaal, dat bovendien nog lang niet ten einde is.

 

De honden van Antonio

 

Ik ben u het verhaal van de bouten en de moeren nog schuldig. Ik had die samen met de solide en vele kilo’s wegende trekhaak aan de poort van mijn finca gedeponeerd. Ik wilde de enganche remolque namelijk gebruiken als aas om José Quintero, vriend en buur van mijn vrienden K. en M. en klusjesman, naar mijn huis lokken, om aldaar de houtkachel (een ‘duveltje’) aan te sluiten op de schouw. José is een verwoed verzamelaar van wat de meeste mensen als nutteloze voorwerpen beschouwen. Dus ook van trekhaken. De haak ligt er nog steeds, maar het plastic busje met de moeren en de bouten is verdwenen. Het is gestolen door de honden van mijn buurman, Antonio Peraza. Hij heeft er vier: Rambo, Mina, Nino en Mini. Sympathieke dieren hoor, die ik corrumpeer met koekjes, maar wel kleptomaan aangelegd. Ik had de poort ook niet open mogen laten staan. Het plastic busje vond ik na enig zoeken kapot geknauwd terug. Maar waar ze het ijzerwerk gelaten hebben, los perros de Antonio, dat mag Joost weten.