Dievel.be

Ouder worden

Makkelijk zou het niet zijn, maar het zou wel lukken: de afdaling van de uitkijkpost Isora naar Las Playas en terug. Hoogteverschil: 800 meter à peu près. Twee uur dalen, drie uur stijgen, vermeldde de wandelkaart. Mijn verre eiland is een wandelparadijs. Al moet dat soms met een korrel zout genomen worden. De lokale autoriteiten lijken immers van oordeel dat elke grind- of rotsweg een aanslag is op de beschaving en dus met een kwak asfalt moet worden gemoderniseerd. Dat het water in het regenseizoen niet in de grond kan dringen, dat asfaltwegen een soort kanalen worden, dat lijkt er bij de cabildo en de ayuntamento niet goed in te gaan. Hebben ze de beelden van Gran Canaria en verder weg, van Madeira dan niet gezien, waar het noodweer zoveel schade heeft aangericht, precies omdat het water altijd de kortste en gemakkelijkste weg kiest (een asfaltweg zonder goten en afgezet met fraaie muurtjes, bijvoorbeeld) en dan met grote vaart alles vernielt wat op zijn weg komt?

Ik deed de afdaling niet in twee uur maar in één uur vijftig; goed bezig. Op het strand nabij het staatshotel El Parador trok ik mijn kleren uit en zocht verkoeling in de golven. Aaaah.
Ik at mijn boterhammen op, reorganiseerde mijn rugzak en vatte na een goed uur de terugtocht aan. Naar de steile wand, en het pad dat mij 800 meter hoger zou voeren.

Al snel buiten adem, maar dat gaat voorbij, als je op je ademhaling let. Al snel vertraagde mijn pas, met kleinere stappen kom je er ook. Maar na een half uur kwamen de krampen. Krampen in mijn bovenbenen, net boven de knie. Die gingen helaas, unlike de korte adem, niet voorbij. Integendeel, ze werden alsmaar pijnlijker. Rusten dus. En weer op stap. En weer pijn. En weer rusten, en weer op stap. De pauzes werden op de duur langer dan het stappen. Ik zat ergens halfweg op een rots naar parende kevers te kijken. Ik kon niet meer verder. Toch niet meer hogerop. Ik werd bang, wat me niet vaak overkomt. Stel dat ze mij hier moeten komen afhalen! K. had mij , enkele dagen eerder, en bij wijze van waarschuwing , nog het verhaal gedaan van twee wandelaars die ze van een wandelpad hadden moeten plukken, met de helikopter!

Ieder nadeel heb zijn voordeel. Ik zag niet alleen parende zwarte kevers, maar ook baltsende valken, een meeuwengevecht, de oceaan, de bloemenweelde tussen de rotsen, pikzwarte hagedissen.
Met de tred van een oud mannetje raakte ik tenslotte boven. En blij dat ik was. Overmoedig geweest? Jazeker. Maar vooral een les geleerd, jawel, een LES: ervaren dat je ouder wordt, dat je lichaam niet meer uitvoert wat je zou willen, dat je geen dertig, geen veertig en zelfs geen vijftig meer bent. Het was spoedcursus in aanvaarding en nederigheid, jazeker. Maar over twee maand doe ik die beklimming, als ik maar hard genoeg train, met de vingers in de neus, wedden? Mannen zullen altijd mannen blijven.

Louis van Dievel