Jef Lambrecht met pensioen
Een bitterzoet afscheid
Ik ben gisteravond (woensdag) naar het afscheidsfeestje voor Jef Lambrecht geweest. Het was in de Zwarte Panter in Antwerpen te doen, niet op de VRT, want de bazen waren niet welkom. Wat niet hoeft te verbazen. Ik ben niet lang gebleven want er werd gerookt als was de historische kapel van de Zwarte Panter een Chinese opiumschuiverij. Maar ik kan me levendig inbeelden dat de VRT van de drankrekening zal schrikken.
De afscheidsrede van Jef was niet mis te verstaan: er wordt bij de omroep niet meer aan behoorlijke journalistiek gedaan. Alles staat in het teken van kijkcijfers en leukigheid. Het moet goed bekken, het moet goed ogen. En wie nog oprecht met zijn werk begaan is, tijd wil nemen en krijgen om moeilijke oorlogen, crisissen uit te leggen, is een lastigaard. Wahiristan, dat interesseert de mensen toch geen reet.
En net toevallig vanmorgen stuurde een jonge collega een link door, naar een bitterzoet filmpje over hoe een doorsnee, vervelend beelditem in het journaal er meestal uitziet. . Daarover ging de toespraak van Jef dus, ondermeer. Hij kreeg lang en veel applaus, maar de mensen voor wie zijn harde boodschap bestemd was, waren niet aanwezig. Het was een schot in de lucht.
Ik deel veel van Jef Lambrechts inzichten over het nieuws. Ik ben zelf jarenlang eindredacteur van het journaal geweest en ik heb mijzelf vele malen bezondigd aan te veel aandacht voor de verpakking en te weinig voor de inhoud. Ik heb om vox pops gevraagd in reportages. En om standups. Ik ben ervan teruggekeerd, van dat uit de hand gelopen populisme.
Maar ik vraag me toch ook af waarom geen enkele van die coryfeeën van de omroep (Zinzen, Tieleman, Depoortere, en nu Lambrecht) eervol afscheid kan nemen van de VRT, zonder na te trappen. Want ze hebben altijd hun fucking goesting kunnen doen. Wat van veel van hun collega's niet kan gezegd worden, oh nee.
Louis van Dievel