Het leven zoals het is: Lokeren
Vertrouw nooit op de GPS!
Op weg naar de Boekenbeurs krijg ik een sms'je van vrtnieuws: Manu Verreth is gestorven. Ik denk terug aan de keer - begin dit jaar geloof ik - dat hij en zijn tweelingbroer bij Phara te gast waren. Ze leken op boeddhabeelden, dacht ik toen, en opgerimpelde tuinkabouters.
In de buurt van de Boekenbeurs is het rustig; ik vind veel te gemakkelijk een parkeerplaats. Al gauw blijkt waarom. De publieke belangstelling voor de openeningsdag is slap, wat zeg ik, is pover. Ik kijk naar de vrouwen en converseer met mijn twee signerende buren: Roger Deckmijn en Herman Dejonghe. De eerste - een gepensioneerd leraar - heeft over de evolutie van het Darwinisme geschreven, de tweede - een gepensioneerd leraar - heeft een boek over de Koppenberg op zijn palmares, het verhaal van een groep wielertoeristen die de obligate Mont Ventoux heeft ingeruild voor een tocht door d evlaamse heuvels. A propos: Roger Deckmijn wist te zeggen dat De Standaard Boekhandel geen boeken over Darwin inkoopt, niet alleen dat van hem niet.
El Hierro
Ik signeer drieboeken en ben de kampioen van mijn tafel. Maar vreugd, o vreugd: ik zie Marc Legendre weer! Mijn vriend die op het Spaanse eiland El Hierro woont met zijn Kati, het eiland waar ik overigens zelver naar toe reis aan het eind van de week. Voor een ganse wijle! Marc heeft Kristof Spaey aan zijn zijde, een jonge striptekenaar voor wie hij het scenario van een zeer pruimbare thrillertrilogie heeft geschreven. Ik heb het album (Misschien-Nooit-Ooit, uitgeverij Oogachtend) gerecenseerd op deredactie.be. We keuvelen en kouten en lachen wat. Ik doe nog een toertje langs de vier hallen van de beurs: er is geen kat, er staat geen file bij SOS Piet of SOS Goedele of bij Tom Lanoye. Intussen heb ik al velerlei explicaties gehoord voor de schamele opkomst, maar ik houd het zelf bij de crisis, die later dan gedacht ook de boekensector treft. Je moet verdorie al 8 euro neertellen om binnen een boek te mogen kopen! De wereld op zijn kop. En de uitgeverijen doen tijdens de beurs geen euro van de boekenprijs af, terwijl ze toch de winstmarge van de distributie en de winstmarge van de boekhandel op zak steken, want die worden overgeslagen.
Naar Lokeren
Maar goed, ik vertrek even na vijf uur richting Lokeren. Het is al bijna donker. Ik haat de korte dagen van herfst en winter. Ik leef maar op bij licht. In Lokeren wordt De Pruimelaarstraat voor de 64ste en laatste keer opgevoerd. Het is kermis in het dorp van Miet Smet. Ik besluit niet te veel tijd aan verdwalen te besteden en vraag de weg naar het cultureel centrum. Het licht achter de kerk, wordt mij vriendelijk uitgelegd.
Om half zeven komen de acteurs binnen waaien. We praten over Manu Verreth en zijn droevige leven. Maar over de doden niets dan goeds. Moet het gezelschap 'iets speciaals' doen om Manu te eren, vragen de acteurs zich af. Ze besluiten van niet. Goed acteren, zoals altijd, zal volstaan.
We lachen ons een bult met het verhaal van de mensen die de opvoering in Mechelen (waarvoor ze kostbare kaartjes hadden bemachtigd) hadden gemist, omdat ze in hun GPS 'De Pruimelaarstraat' hadden ingetikt in plaats van de Hanswijkstraat in Mechelen.
Ik vertel over de 'pornopersiflage' op FC De Kampioenen, die ik op de betaaltelevisie heb gezien. 'FC De Kapoentjes', heet de ploeg in de 'pastiche'; er wordt gewoon en heel voorspelbaar continu geneukt. Personages genoeg. Er loopt zelfs een pastoor rond in FC De kapoentjes, waarlijk een verrijking van de echte reeks. 
Ik bekijk het eerste deel van de voorstelling van uit de zaal en het tweede deel van op een keukenstoel in de coulissen. Luc Springuel (Dokter Van Camp) vergeet dat hij moet opkomen en springt haastig overeind wanneer Camelia Blaireau (Marie) nadrukkelijk zijn naam roept. En hoewel ik het stuk inmiddels al ontelbare keren gezien heb, geniet ik nog steeds. Het applaus is overweldigend.
Het cultuurcafé van Lokeren zit stampvol en er hangt een rookgordijn. Ik stap af van mijn plan om te blijven hangen en rijd op mijn dooie gemak terug naar Kalmthout.
O ja. Er komen nog voorstellingen van de Pruimelaarstraat, vernam ik van cast & crew. Eind augustus 2010 in Oostende, tijdens Theater aan Zee, en daarna nog een minitournee, als het tenminste lukt om de agenda's van de acteurs in elkaar te passen.
Ruim op tijd ben ik op zondag opnieuw present op de boekenbeurs. Het weer is niet te best, wat goed is voor de publieke belangstelling. Wanneer mijn signeersessie voorbij is, begint het volk toe te stromen, staat er opnieuw een file bij Piet en bij een mij onbekend jongmens van Studio 100, en bij Will en Sandy Tura. Alles is weer normaal.