Dievel.be

009GUY

Ik vertrek op tijd, denk ik, maar op de ring rond Antwerpen is het stapvoets en stilstaand verkeer in de richting die ik uit moet. Naar Limburg gaat het, naar Beringen. Ik parkeer voor het oude mijngebouw, waar we - in de oude badzaal - in 2006 nog een politieke roadshow hebben opgenomen, ter gelegenheid van de gemeenteverkiezingen. Het is mooi weer. Ik maak een wandeling in de oude mijncité. Wat een decor! De terrils, de raderen van de mijnliften, de torens van de moskee. Hier isde meerderheid van Turkse origine. Twintig jaar geleden en meer heb ik hier maandenlang achter stakende en betogende mijnwerkers gelopen. Hier in Beringen en in Heusden-Zolder, in Waterschei, in Houthalen, in Eisden. Ik kende op de duur de helft van de kompels bij naam en zij kenden mij. Toen ik van de radio naar VTM overstapte, stond ik op de voorpagina van het Belang van Limburg. Nooit miserie gehad, nooit belaagd, nooit materiaal kwijtgeraakt. Dat kunnen er niet veel zeggen.

Ik bel Selahattin Kocak, schepen in Beringen. Ik heb hem indertijd bij Morgen Beter leren kennen en we zijn makkers gebleven. Of hij tijd heeft voor een koffie dan wel druk druk druk bezig is. Een half uur later zitten we in het café van het Casino, rechtover de mijn. Hier staan de chique huizen, hier woonden indertijd de directieleden van de mijn en de ingenieurs. De directeur zelf had een heel park achter zijn villa. Een heel verschil met de soms piepkleine citéhuisjes. Hoewel: aan het aantal cementmolens en stapels bakstenen en hopen rijnzand in de voortuintjes kan ik opmaken dat ook daar de huizen volopworden verbeterd. Raar: in de cité liggen amper voetpaden. Turken rijden met de auto.

Selahattin ziet er stralend uit. Het is de liefde, zegt hij. Hij is net terug van Istanbul, waar hij mee een inburgeringscentrum uit de grond heeft gestampt. Een inburgeringscentrum, jawel. Voor Turken uit het achterland: de voormalige Sovjetrepublieken. Voor Turken uit de uithoeken van het land. In het centrum in Istanbul leren ze hoe de moderne tijd in elkaar zit. En in Beringen wordt hij na negen jaar schepenambt eindelijk, eindelijk als een echte Beringenaar beschouwd. 

'Nu zeggen de mensen: schepen, die weg is niet goed aangelegd. Vroeger zegden ze: Turk, die weg is niet goed aangelegd.'

'Ik ga liever met millimeters vooruit dan grote stappen vooruit te zetten en dan gas te moeten terugnemen.'

De artiestenloge achter de scène van het Casino is tegelijk ook kleedkamer. Ik ben intussen al aan halfblote acteurs gewend. Er wordt pompoensoep opgediend. De man van het praktische werk heet Robert, en we blijken elkaar nog te kennen uit de tijd van Rock Torhout/Werchter. De mevrouw die de lakens uitdeelt heet Marijke. Maar dat interesseert u misschien niet. Het publiek voor mijn inleiding is jong, een ruime helft is 17-18 jaar. Ik vraag of ze uit vrije wil zijn gekomen. Er wordt gelachen. Van Marijke verneem ik dat ze voor de school een theaterstuk moeten bespreken. Omdat er maar een kwartier is tussen mijn kleine show en de aanvang van het stuk, loop ik in sneltreinvaart door mijn inleiding. Ik ben ook wel een beetje bang dat  de interesse van het jonge volk zal verslappen, maar het valt goed mee.

Ik zit boven in de theaterzaal en zie ook tijdens de voorstelling schermpjes van gsm's oplichten.  De zaal is goed gevuld, niet uitverkocht. De Limburgers moeten wennen aan het Mechelse dialect, merk ik. En de jongelui lachen uitbundig met alle vuile praat die op het podium wordt verkocht. Ik blijf tot het einde en geef mee een denderende en donderende ovatie. Hoeveel keren zou ik De Pruimelaarstraat inmiddels half of helemaal gezien hebben? Ik ben de tel kwijt. Maar toch wel minstens 20 keer en ik denk nog vijf keer meer. En ik vind het nog altijd beklijvend. En grappig. En triest. Er zijn nog altijd kippenvelmomenten. Met dank aan de acteurs. 

Het gezelschap heeft haast om in het Arsenaalbusje naar Mechelen te rijden.  Ik ben plots doodmoe en besluit om toch maar niet te blijven hangen, hoewel ik daartoe wordt aangespoord.  In de auto voel ik me ook ziek worden. Ik zet de muziek wat luider en dan gaat het beter. Ergens ter hoogte van Herentals word ik voorbij gesneld door een bolide met nummerplaat 009GUY. Guy wie?

De acteurs spelen dit weekend nog in Wevelgem en in Bonheiden (voor de derde keer daar), maar ik moet er niet bij zijn. We hebben pas opnieuw afspraak met elkaar voor de allerlaatste voorstelling, op de laatste dag van oktober, in Lokeren.