Het leven zoals het is: Turnhout bis
Ik moet dwalen, langs bergen en langs dalen
Goed op tijd vertrokken in Brussel. Ik was de files nog net voor, achter mij sloot de fuik zich. Op de E313 richting Turnhout scheen de zon, net als 12 dagen eerder. De koeien brengen hun laatste dagen door in de wei. Hier en daar staat nog een ongemaaid maisveld. Vorige keer was de zaal te klein in Turnhout (voor mijn inleiding, niet voor het theaterstuk 
), deze keer moest ik de zaal van de Kuub zien te vullen, wat helaas een onmogelijke opgave was. Het publiek zat wat te slapen, vond ik, of lag het aan mij. Ik moest heel wat mensen teleurstellen, aan het eind: er waren maar vier exemplaren van 'De Pruimelaarstraat 'te begeven', en die waren meteen weg. 't Arsenaal zou die verkoop wat beter mogen regelen, vind ik. Enfin, door die te vermijden boekenschaarste kon ik vroeger naar huis. Dacht ik.
Wijs geworden door mijn eerdere avonturen tussen Turnhout en Kalmthout, besloot ik resoluut om gewoon de autoweg te nemen. Omweg, weliswaar, maar liever omweg dan verdwalen. Ik reed de ring op en volgde de eerste wegwijzer naar de E313, Eindhoven/Antwerpen. Helaas was de oprit naar Antwerpen versperd wegens werken. Ik volgde de omleiding die mij in een industrieterrein deed belanden. Na een poosje stonden geen omleidingsbordjes meer. Een list die in de Kempen blijkbaar vaker wordt toegepast om argeloze vreemdelingen tot wanhoop te brengen. Ik reed maar en ik reed maar en plots kwam ik op de Tielense Steenweg uit. Rechtsomkeert, dacht ik, en ik volgde wegwijzers naar Gierle en Herentals.
Gierle! Ik heb pas de familieroman van Koen Peeters ('De Bloemen') uitgelezen, die zich grotendeels in het Kempendorp Gierle afspelen. Het is een mooi boek. Koen Peeters beschrijft het leven van zijn grootvader en vader, en schrijft ook over het schrijven van het boek zelf. Ook over god, wat mij op de duur wat tegenstak. Maar ja, de Kempen en Limburg waren dan ook de laatste bolwerken van kerk en CVP. Intussen vervolgde ik mijn weg en kwam in Tielen terecht. Ik passeerde de fabriek van 't Ijsboerke. Ik reed verder en arriveerde in Lichtaart. Wegwijzers naar Hasselt en Luik, zag ik, maar die besloot ik niet te volgen. Ik kwam op een grote rotonde uit in Kasterlee. In arren moede besloot ik de wegwijzer naar Turnhout te volgen. Ik zou wel zien. Maar kijk, plots was er daar wel een oprit die mij op de autoweg naar Antwerpen wilde brengen. Ik begreep er niets van. Ik moet mij eens informeren bij een inboorling. Patrick Van Gompel of Walter Van Den Broeck of zo. Of ze daar werkelijk twee opritten naar Antwerpen hebben. Of dat ze graag met de voeten van de onwetende bezoekers rammelen. Ik vermoed allebei, eigenlijk.
Louis van Dievel