Het leven zoals het is: Lijn12 (2)
Ergernis un kein Ende
De spoorwegen hebben het afgelopen jaar meer dan 10.000 vragen van reizigers gekregen om vertraagde en/of afgeschafte treinen te compenseren. Dat kan tellen. De NMBS gaat onderzoeken wat ze kan doen om de stiptheid van de treinen te verbeteren. Dat treft! Want ik ook een klacht.
Het is maandag 5 oktober. Ik word per sms verwittigd dat de IC-trein van 7u25 van Essen naar Charleroi is afgeschaft. Arme stakkers van reizigers, bedenk ik, want die moeten dan per boemel verder en zien waar ze uitkomen. Met een bang hart begeef ik mij naar de statie van Heide. Er ontbreekt iets. Het duurt even voor ik besef dat de schuilhokjes verdwenen zijn. De NMBS verwacht aanhoudend zonnig en droog weer. Ik loop een oude makker tegen het lijf: Michiel, die beroepshalve de belichting bij televisieprogramma's allerhande verzorgt. Hij rijdt normaliter nooit met de trein. Dat doen zelfstandigen niet. Maar hij is geopereerd, heeft een pacemaker gekregen, én een defibrillator. Het ding - de defibrillator - ging een keer onverwacht af toen hij op een hotelkamer in Londen verbleef.
'Dat wil je niet meemaken, Louis, zo'n bàng!'
Ik geloof hem. Tot zes maanden na de operatie mag hij niet autorijden. 'Nog twee weken,' zucht hij, 'en dan ga ik voor het plezier langs de grootst mogelijke omweg naar mijn werk en terug naar huis.'
De IC-trein van 8u25 is goed op tijd. We stappen in en praten voort. Hij moet in Vilvoorde zijn, bij Videohouse, die ochtend. En dan naar de VRT, en daarna naar De Mensen, in Zaventem. Allemaal met het openbaar vervoer.
De trein treuzelt veel te veel onderweg. Ik probeer in Mechelen nog een sprintje maar als ik boven kom zie ik nog net de trein naar Halle in de bocht verdwijnen. De trein van 9u09 wacht nooit (nooit, niemals, never, jamais) op overstappende reizigers. Dan maar de trein van 9u33, denk ik, en ik stuur al een sms'je naar mijn baas, dat ik wat te laat zal zijn. Maar de trein van 9u33 komt niet. Uit de luidsprekers komt de boodschap dat de trein zoveel vertraging heeft opgelopen dat het de moeite niet meer loont om hem te laten rijden. Trein afgeschaft. ik vloek. Spring op een trein naar Brussel, neem in Noord tramlijn 25. Om halfelf ben ik op de redactie.
's Avonds rijd ik zonder problemen tot in Antwerpen.Op de borden op de hoogste verdieping staat de IC-trein van Charleroi naar Essen (lijn 12) al met een vertraging van 11 minuten aangegeven. Tegen de tijd dat ik beneden ben, op spoor 22, is de vertraging al opgelopen tot 14 minuten. Dan vijftien minuten. Dan 17, 18, 19, 20 minuten. Daar is de trein, vreugde alom! Veel trager dan gewoonlijk - zo gaat dat met vertraagde treinen - vervolgt de IC-trein, 'de Essen-express' zijn reis. Ik ben om kwart over acht thuis. Ruim 2 uur voor 80 kilometer, niet kwaad hé?
Maar ere wie ere toekomt: er staan op het perron nieuwe schuilhokjes. Twee. Met het B-logo van de spoorwegen. Dat is dan ook het enige verschil met de vorige.
Louis van Dievel