Dievel.be

19. Wendy Willems wil naar Witse kijken‘Svenneke, ge kunt kiezen, ofwel kijkt ge met mij naar Witse ofwel gaat ge naar huis. En dan moet ge ook niet meer terugkomen. Nooit meer.’Dat laatste had ze nog niet willen zeggen, ze had het eruit gefloept voor ze er erg in had. De stem van Wendy Willems trilde van kwaadheid. ‘Ge moest uw eigen daar zien staan. Wat voor een lamzak zijt ge eigenlijk!’Sven stond schaapachtig naar haar te grijnzen, met zijn armen slap langs zijn lichaam.‘Allez...

lees meer...

18.Achter iedere zwakke man staat een sterke vrouw‘Zit nu toch stil of ik knip nog in uw oor.’De stem van Marie-Jeanne Van Dessel, geboren Goetstouwers, klonk geïrriteerd. Ze stond met schaar en kam over het hoofd van haar man gebogen in de keuken. Damiaan Van Dessel zat in een verkrampte houding op de vouwstoel die buren ooit bij het groot vuil hadden gezet. De Van Dessels hadden gewacht tot het donker werd om de stoel gauw gauw mee te nemen. ‘Ge weet toch nooit of de mensen...

lees meer...

17.Ons kent onsHerman Moreels schoot drie keer raak en een keer mis. Hij had wat compassie met de gekweekte fazanten die vanuit het bos hun kant werden opgejaagd. De veren hadden als bij een kussengevecht in het rond gevlogen, het bloed had in het rond gespat. Maar naast goedkoop medelijden had hij ook een killersinstinct naar boven voelen komen. Hij had zich meester over leven en dood gewaand, ook al ging het maar over het armzalige lot van een tamme fazant. Toen de habitués van de Putse...

lees meer...

17. Schieten op tamme fazantenHet gezelschap stond op het bordes van de villa koffie uit thermosflessen te drinken toen Herman Moreels arriveerde. Er gingen ook zakflessen rond, zag hij. Het was nog niet helemaal licht. Hij toeterde en zwaaide ter beantwoording van de jolige verwelkomingkreten, reed naar de zijkant van de villa en parkeerde zijn BMW op het laatste vrije plaatsje van de met grijs grind aangelegde parking. Er stonden nog drie BMW’s, van een hogere reeks weliswaar, twee klassieke...

lees meer...

Havenmagazijn Sint-Aldegonde Met een bezwaard gemoed reed Bart Loos naar Antwerpen. Het was schijtweer. Het overladen vrachtverkeer op de E17 had diepe sporen in het asfalt getrokken, die door de felle regen met water gevuld waren. De Range Rover trok onwillig en met slippende banden van links naar rechts. Bart Luyckx vervloekte zowel de aannemer die het asfalt had gelegd als de Poolse en Letse chauffeurs met hun te zware trucks, manoeuvreerde zijn auto uit het dubbele spoor naar de linker rijstrook...

lees meer...

16. Ruzie over het werk (deel I)Bart Loos wilde ongemerkt het bed uit glippen, maar toen hij voorzichtig het donsdeken van zich af legde voelde hij hoe een hand, snel als een slang, naar zijn penis greep en niet meer losliet.‘Hier blijven.’De stem klonk tegelijk slaperig, smekend en, onmiskenbaar, vastbesloten.‘Blijf liggen, toe. Het is zondag en het is nog niet eens licht.’Hij wist dat zuchten het laatste was wat hij nu mocht doen, maar het was al te laat.‘En zucht...

lees meer...

15. Een thuismatch in de loges van Beerschot‘How is our friend?’Victor Davydenko haalde zijn schouders op. ‘He is in prison, you know. Not nice place.’De regen kletterde onbarmhartig tegen de panoramische ruit van de lege loge.‘Voor maar 2 personen?’ had de chef catering van Germinal Beerschot verbaasd gevraagd. Er was in de loge ruim plaats voor 12 mensen. ‘Twie perzoene,’ had Davydenko laconiek geantwoord.En terwijl het in de andere loges van den...

lees meer...

14. Maria blijft niet bij de pakken zitten‘Jos, wilt ge op een stoel gaan zitten in plaats van op de vensterbank? Er staat nog maar just een nieuwe ruit in. En subiet valt de plant nog omver.’De aangesproken Jos reageerde niet. Hij bleef in zichzelf mompelen, begeleidde zijn alleenspraak met een mimiek die vooral verbazing en onbegrip uitdrukte en met bescheiden handgebaren. Misschien had er ooit wel eens iemand gevraagd wat er op zijn lever lag – ‘Wat zit gij daar toch...

lees meer...

13. Een lamme vrouw geeft niets dan last‘Doe het maar in uw broek, ik heb geen goesting.’Mon Van Calster hield zijn gezicht verborgen achter de open geplooide Gazet Van Antwerpen. Om haarzielige blikniet te moeten zien. Zijn vrouw lag op het divanbed , bij het raam van de voorkamer, haar vaste plek. Niet dat ze van op het bed naar de straat kon kijken, daarvoor was het te laag. De oplossing was nochtans simpel en zou haar oneindig veel plezier doen. Maar Mon wilde het divanbed niet...

lees meer...

12. Een goed geschreven pornografisch verhaal‘Wie is Clara?’ had ze gevraagd.Ze zat achter zijn computer aan zijn werktafel. Zijn hart sloeg een slag over toen hij haar daar zag zitten. Ze was in de douche geweest. Ze droeg een witte handdoek als een tulband om haar hoofd en een blauwe badmantel. Op de plankenvloer waren nog de afdrukken van haar natte voeten zichtbaar. Lang kon ze nog niet in zijn kantoorstoel hebben gezeten. Claire was dronken, of minstens aangeschoten. Hij zag het...

lees meer...

11. Een eindeloos lange zaterdag in de BegijnenstraatHij werd wakker van de pleegeluiden van zijn celgenoot, Didier. Didier M’Boenda was een kolos van een Congolees, honderdvijfentwintig kilo droog aan de haak, wiens machtige achterwerk amper op de WC-pot paste. Zijn moeilijke stoelgang was misschien niet de grootste zorg in het leven van Didier, maar behoorde zeker tot de topdrie. Ook toen hij nog op vrije voeten was, had hij Gommaar Meganck verzekerd, bracht hij iedere ochtend een minstens...

lees meer...

10. Een goede samenvatting in de zaterdagkrantIS DE EENBENIGE MAN EEN MOORDENAAR?Van onze verslaggeverAntwerpen – Vrijdag is voor het Antwerpse Hof van Assisen een opmerkelijk proces van start gegaan. Opmerkelijk om twee redenen. Eerstens is de beschuldigde – voormalig wielrenner Gommaar Meganck - een éénbenige man. De bewijslast tegen Meganck is zwaar, maar zijn handicap zal door de verdediging allicht als troef worden uitgespeeld. Tweedens is het de laatste assisenzaak...

lees meer...

9. Een brief die met trillende vingers open wordt gemaaktDésiré Lamarque had vrijdagavond de brief op de commode in de gang zien liggen en het handschrift herkend. Onwillekeurig had hij gehuiverd. Het hoeveelste epistel was dit intussen? Hij was de tel kwijt. Zeker een dozijn van die brieven had hij al ontvangen. Hij had ze niet bewaard. Uiteraard niet. Hij had zijn paraplu in de gang uitgeschud zodat het druppels regende op de trapleuning, op de kamerplant, op de plankenvloer en...

lees meer...

8. Een bolwassing thuis Het had opgehouden met regenen toen Fidel Vervoort bij de laatste het gerechtsgebouw verliet. Nog net kon hij wegduiken voor de stellingplank die door een bouwvakker met een getaand gezicht op de schouder werd binnengesjouwd en niet eens omkeek naar de man van die hij bijna had onthoofd. Vervoort leunde huiverend met zijn rug tegen de kleurloze muur. Probeerde zich het geluid voor te stellen dat zijn schedel zou hebben geproduceerd, op het moment dat de met ijzer beklede...

lees meer...

7. Witte boterhammen met salamiHij droeg geen horloge maar hij vermoedde dat het rond de klok van één moest zijn. Gommaar Meganck had honger. In de gevangenis was hij gewend geraakt aan vaste etensuren: half acht ‘s ochtends , twaalf uur ‘s middags en vijf uur in de vroege avond. Niets went zo makkelijk als regelmaat. Zijn maag was luidruchtig beginnen knorren, zo luid zelfs dat de pipo van het openbaar ministerie hem verwijtend had aangekeken en een teken had gedaan...

lees meer...

6. Een grote portie vaderlijke raadDésiré Lamarque leunde vergenoegd achterover. Van dit moment hield hij misschien wel het meest. Van zodra de jury was samengesteld en de eed afgelegd, had hij en niemand anders de touwtjes in handen. Hij hield niet zo van het chaotische gedoe dat met de uitverkiezing van de juryleden gepaard ging. Hij had zich voorgenomen om de gedachte dat dit zijn laatste zaak was systematisch te verdringen, maar dat leek verloren moeite. Bij elke zin die hij...

lees meer...

5. Maria was er graag bijgeweest Het kwam erop aan nu. In welke plooi moest hij zijn gezicht leggen? Moest hij vrank en vrij in de ogen van de advocaat-generaal kijken? Of moest hij zich op meester Loos concentreren? Of zou hij gewoon rustig en met een open blik opstaan wanneer de voorzitter zijn naam afriep en hem verzocht om naar voren te treden. Was het aan of af te raden om belangstelling te tonen voor de beschuldigde? Zou het van details als deze afhangen? Of zouden het openbaar ministerie...

lees meer...

4. De vierde macht heeft een kater Frans Morren hing tegen de balustrade van ‘de bak’, achteraan in de assisenzaal. Hij had last van hoofdpijn en een droge mond. Het was laat geworden in Den Bengel. Veel te laat. Nochtans was hij niet van plan geweest om op café te blijven hangen. Morren had plichtsgetrouw de maandelijkse bestuursvergadering van de Antwerpse persbond bijgewoond. Meer om niet thuis te moeten blijven dan uit interesse. De persbond leidde een zieltogend bestaan;...

lees meer...

3. Een wilde weldoener ‘Goede morgen meester Loos.’ Hij schrok toen hij zijn naam hoorde noemen. Plots was hij opnieuw in de assisenzaal. Voorzitter Lamarque keek hem vragend aan. Zijn gezicht drukte een en al vaderlijke welwillendheid uit. Hij glimlachte zelfs. Ook de bijzitters, de griffier en Mon de bode keken hem geamuseerd aan. ‘Mogen we weten waar u met uw gedachten was of behoort dat tot de privésfeer?’ grapte Lamarque. Om hem heen werd er zachtjes gegrinnikt....

lees meer...

2. Een opgeroepen burger met de naam FidelHerman Moreels had tot dan toe de routinewerkzaamheden van het Hof ogenschijnlijk afwezig gevolgd. Hij had zich vergenoegd met brommen en knikken, hoofs knikken weliswaar, telkens de voorzitter hem een van de wettelijke voorziene vragen voorschotelde. Assisen was een poppenkast, vond Moreels, en poppenkast was uit de tijd. Maar het gaf standing om als openbaar ministerie op te treden. Het plaatste je in de schijnwerpers. Het was eens wat anders dan de...

lees meer...

1. Een regenachtige dag in AntwerpenIn stilte verwenste hij zichzelf dat hij gekomen was. Hij had zonder problemen een ziekteattest kunnen losweken bij zijn huisdokter. ‘Herman, kijk nu, ik ben opgeroepen om in een assisenjury te zetelen. Maar ik heb daar geen tijd voor. Aan de dop kunnen ze mij niet missen.’ Hij zou daarbij geknipoogd hebben. ‘Ik heb last van mijn bloeddruk, dat weet ge toch Herman.’ Herman Verhelst zou gevraagd hebben naar de zaak waarover het ging. ‘Is...

lees meer...

Bieke, godverdomme!Er wordt hard op de deur gebonsd. Dan geroepen. Een rauwe stem, verminkt door sigaretten en drank. Een vettig Antwerps accent. 'Bieke! Bieke! Is die tiep weg? Mag ik binnenkomen?' 'Ik heb zo’n goesting! ' 'Bieke? Slaapt gij of wat?' Opnieuw gebons. Gemorrel aan de klink. Het geluid van een sleutel die uit het slot rinkelend op een stenen vloer valt. Aan de andere, aan de verkeerde kant. 'Laat mij toch binnen, Bieke! Ik zal betalen. Ik heb twintig euro Bieke. ' 'Allez toe.'...

lees meer...