Dievel.be

16. Ruzie over het werk (deel I)Bart Loos wilde ongemerkt het bed uit glippen, maar toen hij voorzichtig het donsdeken van zich af legde voelde hij hoe een hand, snel als een slang, naar zijn penis greep en niet meer losliet.‘Hier blijven.’De stem klonk tegelijk slaperig, smekend en, onmiskenbaar, vastbesloten.‘Blijf liggen, toe. Het is zondag en het is nog niet eens licht.’Hij wist dat zuchten het laatste was wat hij nu mocht doen, maar het was al te laat.‘En zucht...

lees meer...

Werklozen stigmatiseren is o zo makkelijkIk wil u iets vertellen.Een kleine vijf jaar geleden kwam er een abrupt einde aan mijn grillige parcours in de media.Ik viel zonder werk.En ik had geen uitzicht op een nieuwe baan als journalist. Ik had nooit gedacht dat zoiets me nog een keer zou overkomen (na mijn3 maanden stempelen in 1977).Ik gingin de rij staan bij de vakbond in Kalmthout,waareenieder in de wachtrij deelachtig gemaakt werd aan het leven van de mens wiensbeurt hetwas aan het loket.Privacy?Nooit...

lees meer...

Een bitterzoet afscheid Ik ben gisteravond (woensdag) naar het afscheidsfeestje voor Jef Lambrecht geweest. Het was in de Zwarte Panter in Antwerpen te doen, niet op de VRT, want de bazen waren niet welkom. Wat niet hoeft te verbazen.Ik ben niet lang gebleven want er werd gerookt als was de historische kapel van de Zwarte Panter een Chinese opiumschuiverij. Maar ik kan me levendig inbeelden dat de VRT van de drankrekening zal schrikken.De afscheidsrede van Jef was niet mis te verstaan: er wordt...

lees meer...

15. Een thuismatch in de loges van Beerschot‘How is our friend?’Victor Davydenko haalde zijn schouders op. ‘He is in prison, you know. Not nice place.’De regen kletterde onbarmhartig tegen de panoramische ruit van de lege loge.‘Voor maar 2 personen?’ had de chef catering van Germinal Beerschot verbaasd gevraagd. Er was in de loge ruim plaats voor 12 mensen. ‘Twie perzoene,’ had Davydenko laconiek geantwoord.En terwijl het in de andere loges van den...

lees meer...

Ik voelde me niet goed , gisteren. Verkouden, hoofdpijn, u kent dat. Of niet.Toen de letters op mijn beeldscherm begonnen te dansen en mijn collega's op onze geweldige crossmediale redactie stilzwijgend maar daarom niet minder afkeurend reageerden op mijn genies, besloot ik een vroegere trein naar huis te nemen. die van 16u18 in Statie Meiser.De trein naar Mechelen was op tijd.De verbinding naar Essen ook, min of meer. De trein snorde richting Antwerpen, ik las afwisselend in de krant, in de Humo...

lees meer...

14. Maria blijft niet bij de pakken zitten‘Jos, wilt ge op een stoel gaan zitten in plaats van op de vensterbank? Er staat nog maar just een nieuwe ruit in. En subiet valt de plant nog omver.’De aangesproken Jos reageerde niet. Hij bleef in zichzelf mompelen, begeleidde zijn alleenspraak met een mimiek die vooral verbazing en onbegrip uitdrukte en met bescheiden handgebaren. Misschien had er ooit wel eens iemand gevraagd wat er op zijn lever lag – ‘Wat zit gij daar toch...

lees meer...

13. Een lamme vrouw geeft niets dan last‘Doe het maar in uw broek, ik heb geen goesting.’Mon Van Calster hield zijn gezicht verborgen achter de open geplooide Gazet Van Antwerpen. Om haarzielige blikniet te moeten zien. Zijn vrouw lag op het divanbed , bij het raam van de voorkamer, haar vaste plek. Niet dat ze van op het bed naar de straat kon kijken, daarvoor was het te laag. De oplossing was nochtans simpel en zou haar oneindig veel plezier doen. Maar Mon wilde het divanbed niet...

lees meer...

12. Een goed geschreven pornografisch verhaal‘Wie is Clara?’ had ze gevraagd.Ze zat achter zijn computer aan zijn werktafel. Zijn hart sloeg een slag over toen hij haar daar zag zitten. Ze was in de douche geweest. Ze droeg een witte handdoek als een tulband om haar hoofd en een blauwe badmantel. Op de plankenvloer waren nog de afdrukken van haar natte voeten zichtbaar. Lang kon ze nog niet in zijn kantoorstoel hebben gezeten. Claire was dronken, of minstens aangeschoten. Hij zag het...

lees meer...