BERICHT AAN DE LEZER
Beste lezers,
Ik moet u een verhaal vertellen. Tijdens de voorbije boekenbeurs zat ik mij wat te vervelen aan de stand van Colibro, dat is de koepel van de zelfstandige boekhandels in Vlaanderen (De Groene Waterman, De Boekenuil, Forum, Salvator, etc).Komt er een oudere man naar mij toe met de vraag of ik schrijver was. Aangezien de man op het eerste gezicht niet gewapend was en geen slechte bedoelingen had, antwoordde ik - weliswaar voorzichtig - met ja. Vervolgens vroeg de man of hij op de lege stoel naast mij plaats mocht nemen. 'Hij was al over de negentig', voegde hij er ter verantwoording van zijn vraag aan toe. De successchrijver Tom Naegels, voor wie de stoel naast mij bestemd was, had zich van dag vergist en was dus afwezig gebleven.
'Over mijn leven zou een boek moeten worden geschreven,' poneerde de krasse grijsaard, 'wat ik allemaal heb meegemaakt!'
'Lap! Ik heb het zitten,' was mijn inwendige reactie. 'Een mens die zich zo speciaal vindt dat er cito presto een roman over hem moet geschreven worden.'
Het ontbreekt op de boekenbeurs nooit aan weirdo's, ik ken er intussen al een aantal. Het komt erop aan ze te ontwijken , te negeren of ze (door de uitgever) te laten verwijderen.
Maar mijn bezoeker, die zich voorstelde als Albert T., had inderdaad een verhaal te vertellen. Over zijn passage langs Duitse concentratiekampen, over de keren dat hij dood had moeten zijn. Over het varken dat hem in Opper-Silezië van de hongerdood redde. Over zijn wonderbaarlijke voetmars van Odessa naar Antwerpen. Albert T. was een chaotische spraakwaterval. Maar omdat de boekenbeurs niet de geschikte plek is om naar levensverhalen te luisteren, ook niet als ze fascinerend zijn, vroeg ik zijn adres en telefoonnummer en beloofde hem te contacteren. Dat probeerde ik enkele weken na de boekenbeurs ook, maar ik kreeg geen antwoord. 'We zullen wel zien,' besloot ik.
Een volhouder
Maar Albert T. liet het daar niet bij. Toen hij niets van mij hoorde (hij brengt zijn ochtenden in zijn stamcafé met biljarten, koffie en Leffe door) , sprong hij op zijn fiets en reed naar uitgeverij Houtekiet om te kijken of ik daar in de Vrijheidstraat in Antwerpen niet te vinden was. Niet dus. Maar hij overdonderde Greet van Houtekiet zodanig met datzelfde chaotische en fascinerende levensverhaal, dat zij mij fluks contacteerde en poneerde dat als iemand de avonturen van Albert T. zou moeten noteren, ik dat wel was. Ik schreef Albert T. een kaartje (met VRT-hoofding, dat maakt indruk) met de mededeling dat ik hem na mijn vakantie op het verre El Hierro zou contacteren. Wat ik ook deed.
Gisteren, zaterdag, belde ik dus aan bij een bescheiden woning in het district Borgerhout (naar ik vermoed). Opnieuw stak Albert T. van wal. Tientallen keren (en ik overdrijf niet) onderbrak ik hem of legde ik zijn monoloog stil met vragen over hoe of waar of waarom en wanneer precies. Dat had hij niet altijd even graag. Maar kom, we zullen wel aan elkaar wennen, was toch het besluit van onze eerste ontmoeting. Ik heb al negen bladzijden volgekriebeld met aantekeningen. We zijn in 1943, en Albert T. zit in de gevangenis in de Begijnestraat, is door de Gestapo opgepakt en opgesloten voor een klein 'vergrijp'. Volgende zaterdag hebben we een nieuwe afspraak.
U hebt het intussen allicht al begrepen. Ik kan het levensverhaal van Albert T. niet laten liggen. Mijn buikgevoel zegt dat het moet. Het wordt dus een boek.
Maar ik ga de 'assisenroman' die ik intussen heb aangevat (en waarvan u al zes of zeven hoofdstukken hebt kunnen lezen) niet opgeven. Het zal allemaal wat trager , wat zeg ik, veel trager gaan. Haast en spoed is zelden goed.
Op deze website zult u dus beetje bij beetje niet minder dan twee romans in wording kunnen meelezen. In het klad, laten we dat vooral niet vergeten. Over een verschijningsdatum durf ik mij nog niet uitspreken. Maar éen van de twee romans zou toch in de vroege herfst van 2010 klaar moeten zijn.
Blogboek
Om u toch enigzins aan mij te binden (
) , verschijnt er in april bij Wever & Bergh een boek met een selectie uit de politiek-satirische blogs die ik op de nieuwssite van de VRT (www.deredactie.be) schrijf.
De blogs zijn al verschenen, daar is dus niet veel werk aan, maar ik moet er nog wel een uitgebreide inleiding bij schrijven.
En ik zal voorts ook tijd steken in het lezen en eventueel verbeteren en verfraaien van de reisverhalen van mijn naamgenoot, oom en globetrotter Louis Van Dievel uit Bonheiden.
En alsof dat alles niet genoeg is, zal ik bovendien een keer of tien een inleiding geven bij de opvoeringen van 'De Pruimelaarstraat', door theater 'tArsenaal' uit Mechelen. De eerste reeks van die voorstellingen vindt in maart en april plaats, ze zijn bijna allemaal uitverkocht. Kijkt u eens op www.tarsenaal.be.
Ik verontschuldig mij omdat er deze week geen romanfragment verschijnt. Maar nu kent u tenminste mijn plannen.
Een vriendelijke groet,
Louis van Dievel
