Van Dievel Consulting (18)
Working on a chain gang
U moet mij excuseren dat ik al 10 dagen niet van mij heb laten horen. Het is namelijk zo dat ik sinds afgelopen maandag opnieuw bij de VRT ben tewerkgesteld. Dik tegen mijn goesting, maar voorlopig is er niet veel tegen te beginnen.
Vorige zondagmiddag had ik net Yves Leterme en Peter Poulussen uitgewuifd, na een grondige debriefing over onze Youtube-stunt. Uiteraard was dat idee van mij. Net zoals die quasi-spontane toespraak van Leterme op de trappen van het Leuvense ziekenhuis uit mijn creatieve brein was ontsproten, en het idee om de toekomstige premier bleker te schminken dan hij in werkelijkheid was. Het zijn de kleine dingen die het verschil maken. Ook op de factuur.
Terzake
‘Kunt ge eventueel nog iets in gang zetten bij Terzake?’, vroeg Leterme bij het afscheid, ‘ik kan mij inbeelden dat ze daar over mekaar struikelen om onze geslaagde stunt te analyseren, te duiden en te ontmaskeren.’
‘Ik zal eens met Tim Pauwels bellen’, beloofde ik.
Met een ferme handdruk gingen we uit elkaar.
Hier klopt iets niet
Hier klopt iets niet. U voelt het wel maar u kunt het nog niet verwoorden. Ik zal u helpen. Waar is Brabançonne, mijn geliefde doberman? Het kan toch niet zijn dat Peter Poulussen, de trouwe factotum van Leterme, mijn modeste villa in Kalmthout heelhuids betreedt en daarna ook nog ongeschonden verlaat? En toch is het zo gebeurd. Poulussen kon het zelf niet geloven. Had hij zich voor nop in dat antieke harnas gewurmd.
Brabançonne, mijn dappere huisdier, is namelijk verliefd. Verliefd op een egeltje dat te vroeg uit zijn of beter haar winterslaap is ontwaakt. Dag en nacht ligt hij op mijn perfecte grasmat met dat schattige diertje te neuzeneuzen. Hij laat er zijn eten voor staan. Hij laat er zijn gezellige hondenmand bij het knapperende haardvuur voor staan. Hij kijkt niet meer om naar mijn bezoek. Amper reageert hij nog op mijn stem. Als u al eens verliefd bent geweest – en ik mag het verhopen – weet u vast wel hoe u zich toen voelde. Omdat ik aanvankelijk niet geloofde in hondenverliefdheid heb ik er de dierenarts bij geroepen.
‘Mijnheer Van Dievel’, sprak deze nadat hij de vitale delen van Brabançonne ongestoord had kunnen bekloppen en betasten (normaal moeten we eerst met zo’n verdovingsgeweer voor grof wild schieten) , ‘vergeet mij vooral niet te bellen als er jongen van komen, want die wil ik toch wel zien!’
Dirk Wauters en het college van hoofdredacteurs
En dus sloeg Brabançonne ook geen alarm toen daar plots Dirk Wauters – de grote baas van de VRT - aan mijn deur stond, geflankeerd door het voltallige college van hoofdredacteuren, vijfentwintig stuks dus.
‘Ik moest kloppen want de bel doet het niet’, grijnsde Dirk Wauters schaapachtig, als om het ijs te breken.
Ik wilde het gezelschap nog het kolenkot binnenloodsen in een ultieme misleidingspoging, maar de grote baas van de VRT had al de deur van mijn bibliotheek open geduwd.
‘Ha, dat is hier dat gij al die politici ontvangt. Amai, dat moet goed verdienen!’
‘En hier is dus uw bureau waar gij uw facturen uitschrijft’, zei op stikjaloerse toon een hoofdredacteur die zonder toestemming een andere deur had open geduwd.
Veinzen kon niet meer baten
Veinzen kon hier niet meer baten. Ik moest toegeven dat Van Dievel Consulting een florissant eenmansbedrijf is waarin ik al mijn tijd investeer.
‘Hoe lang is het geleden dat gij nog op de VRT zijt geweest?’ vroeg de grote baas weinig vriendelijk.
En voor ik had kunnen antwoorden antwoordde een van de vijfentwintig hoofdredacteurs al in mijn plaats.
‘Van de 24ste oktober 2007, volgens de computer van de toegangscontrole!’ kreet hij verontwaardigd.
Enfin, ik kreeg mij daar een bolwassing van het kaliber dat ik persoonlijk reserveer voor de grootste losers onder mijn klanten.
'Mijnheer Van Dievel heeft het te druk'
Het eind van het verhaal is dat ik sinds maandag mijn uren op de VRT slijt, van negen tot half zes. Ik zit aan een leeg bureau in een vergeten gang, met een mens van de bewaking naast mij. En iedere keer als er iemand uit de Wetstraat in hoge nood belt op mijn gsm, antwoordt hij in mijn plaats:
‘Mijnheer Van Dievel heeft het te druk om u te woord te staan. Bel na Pasen eens terug.’
En dan tegen mij:
‘Doe voort met nietsdoen.’
En wilt u mij nu nogmaals excuseren, ik moet warme prak gaan eten in de personeelsmess.